در میان ابد

منوی بلاگ

تو آرامش محضی...

چهارشنبه, ۵ مهر ۱۳۹۶، ۱۲:۵۰ ق.ظ

حسم را درباره ی شما نمی توانم بیان کنم. چرا که هیچ واژه ای گنجایش این احساس غریب را ندارد. شما بزرگید. بزرگوارید. مثل کوه، آرام و متین و استوارید. کاش می توانستم در روزهای سخت زندگی تان سنگ صبورتان باشم. کاش وقتی حق شما خورده شد، همان روزهایی که تمام غصه هایتان را در دل دریایی تان جا داده بودید، می توانستم کاری برایتان بکنم. کاش می توانستم آن روزها باری از دوشتان بردارم...دلم برایتان تنگ شده و اندوهی روی دلم سنگینی می کند. می خواهم بگویمتان، قسم به متانت و صبوری و وسعت دلتان، قسم به آن شب تا صبحی که بالای سرم نشستید، قسم به دل نگرانی هایتان برایم، به مهر و محبتی که نسبت به من دارید، قسم به لحظه هایی که مثل کوه پشتم ایستاده اید، زحماتتان را هدر نخواهم داد.....

آه...

دلم می خواهد برایتان بنویسم. کاش بغض امانم می داد...

۹۶/۰۷/۰۵

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">